|
|
|
|
De Fietsers Stories...
Van Laos naar Vietnam 2 februari 2006
Pingxiang 2 feb 2006; Na lekker te hebben uitgerust in het rustige, Fransachtige Vientiane zijn we oostwaards gefietst naar de grens van Vietnam. Prachtige wegen door de mooie natuur, die door niemand anders benut werden dan wij en een verloren auto af en toe. Hoe hard we toegezwaaid werden door honderden kindertjes en hun ouders, hoe schuchter en verlegen we werden ontvangen tijdens een colaatje bij een provisorisch winkeltje. De grens Laos-Vietnam ligt op een berg en het weer sloeg na de berg flink om, van een warm Laos reden we een koud en nat Vietnam in bergaf door de jungle. Gelukkig was de regen maar van korte duur en konden de regenjassen, wanten en mutsen weer onderin de tas. Na hard fietsen mocht er weer uitgerust worden in de grote stad: Hanoi, onze 2e mijlpaal na Vientiane vanaf Bangkok is behaald! Net als Vientiane heeft Hanoi franse invloeden en dus brede lanen met bomen en imposante gebouwen en als klap op de vuurpijl was het ook nog eens Nieuwjaar! Helaas hield dat ook in dat een hoop cafeetjes en restaurantje de rest van de week dicht waren, maar goed dat we zo'n lekker grote zak aanleng-pap bij ons hebben. Op weg naar zuid-China worden we een aantal malen warm onthaald met koekjes, schnapps, thee en plakrijst taart, want bijgeloof zegt dat wij de mensen geluk brengen als ze ons uitnodigen. Ritueel plakrijst aansnijden, een rondje Karaoke en een paar borrels achterover kiepen ontbreekt hier niet. Onderweg wenst iedereen ons een gelukkig nieuwjaar en moeten we stoppen om geld te ontvangen c.q geven als gelukbrenger. Om het Engels te oefenen komt iedereen langs ons rijden, men heeft niet door dat wij hard aan het sporten zijn en dus niet echt in een klets stemming zijn. De Vietnam-China grens met z'n grappige ronde bergen ziet er veelbelovend uit en we hebben dan ook veel zin om in deze zuidelijke provincie te fietsen en zullen daarna besluiten hoe verder...
Van Thailand naar Laos 10 januari 2006
Zo, we zitten weer op de fiets en dat voelen we op heel bepaalde plaatsen. We vertrokken eind december vanuit Bangkok en hebben vooral de snelwegen aangehouden, dat fietst wel zo prettig. De eerste dagen kwamen we onderweg zelfs KFC, McDonalds drive Thru en andere airco-etablissementen tegen om te schuilen tegen de hitte. Later raakten we meer aan de hitte gewend. We zijn via Ayuthaya gefietst, een oude stad met mooie tempels waar we allemaal olifanten tegenkwamen. Van Ayuthaya zijn we verder naar het Noorden gegaan via een natuurpark en een aantal grote steden. De mensen onderweg waren super vriendelijk, allemaal zwaaien ze naar ons en er rijdt altijd wel weer een auto voorbij met een opgestoken duim uit het raam. De politie kwam ons water brengen onderweg en zette het verkeer een keertje stil zodat we konden oversteken en altijd als we aankomen bij een benzinestation om te pauzeren staan de pompbedienden te juichen... erg motiverend allemaal. Gisteren zijn we Vientiane binnen gereden, wat een ontzettend mooie stad is. Het eerste wat we van de stad zagen was een heel groot tempelcomplex met een gouden stupa van daar fietsten we langs een hele brede weg naar de binnenstad waar overal mooie koloniale huizen staan. We vonden een heel mooi koloniaal hotel (we hebben het verdiend vinden we!) met houten vloeren en een mooi uitzicht op de Mekong.
Nepal 5 december 2005
Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn schoentje! Vanmorgen vond ik wel een reep chocolade in mijn schoen, maar verder merken we er hier niets van dat het al december is inmiddels. Het is hier heerlijk weer. Een paar dagen na aankomst in Kathmandu zijn we naar Bhaktapur gefietst, een dorp dat helemaal vol staat met boeddhistische tempels. Van daar reden we door naar een organische boerderij in Dhulikkel alwaar wij daaagen op het dak hebben zitten kijken naar de prachtige bergen voor ons en de stomende jungle onder ons en de felgekleurde vogeltjes en roofvogels die om ons heen vlogen. Er werd voor ons gekookt op een houtvuurtje en er was zelfs bier bij. We konden ons maar moeilijk losmaken, dat begrijp je, maar toch zijn we uiteindelijk verder gefietst richting de Tibettaanse grens. Wat een sprookjesland! Besneeuwde bergtoppen, felblauwe lucht, enorme ravijnen waar wilde rivieren doorheen stromen. Het is moeilijk alles te zien wanneer je op de fiets zit en ook de waterbuffels, schoolkinderen, ezels, handkarretjes, sherpas, wandelende strobalen en de koeienflatsen moet zien te ontwijken. We zijn ook naar Pokhara gegaan en hebben aldaar de fijne kneepjes van het mountainbiken geleerd (onze fietsen daar dus niet gebruikt bij gebrek aan asfalt). Zo en dat is toch echt een stuk heftiger, na wat dagen mountainbiken en lopen hebben we toch een dagje ingesmeerd met Toco-Tholin zitten lijden. Tja en wat nu? Tibet in lukt niet meer, de passen (>5000m) zijn te koud op het moment en
India 7 november 2005
We hebben India wel 2 weken volgehouden! We hadden ook niet echt een goede binnenkomer: Bombay. Een miljoenenstad zo ontzettend vies en smerig dat je per dag zo min mogelijk probeert in te ademen en waar je de hele dag je handen wil wassen. Mensen wassen en plassen in hetzelfde water op de straat, er lopen dieren op de straat en er liggen mensen in de goot en heel veel zwerfkinderen met nesten op hun hoofd en vieze snuiten. We hadden geen reisboek bij ons, dus op de gok zijn we met een taxi naar een gebouw gereden met een paar Hostels; we kwamen uit in een hok zonder ramen en de lucht was nog ranziger dan buiten. Het toeval wil dat je er dan toch nog 4 dagen blijft omdat er dan pas weer plaats is op de trein. Het was net ' Dipawali' toen we de trein namen en heel het land is dan in beweging richting ouders en schoonouders om de " Kerst" te vieren. We hadden onszelf in de 1e klas sleeper geboekt, want de rit zou 18 uur duren. Net toen we ons een beetje in de coupe gingen installeren kwam er een gezin met 2 kinderen aan en later ook nog een vrouw met kind en ja, ze moesten allemaal in onze coupe zijn! Het halve gezin deelde 1 bed en de zeiden vrolijk dat ze zo blij waren dat ze een plekje hadden bemachtigd in de trein (al een maand voorheen geboekt). Wij vertelden voorzichtig dat we ons ticket de dag ervoor hadden geboekt en hadden de ' Tourist seats' gekregen (ongeveer 30 plaatsen worden voor toeristen gereserveerd). Gelukkig vertokken we uit Bombay richting het Noorden (Rajastan) hopend op een mooier India en we gingen ook de post ophalen in Jaipur. Het was nog een ellende om de post te krijgen, want onze namen op de post zouden niet overeen komen met de namen in ons paspoort:
" Alison van Ommen" klinkt in de verste verte niet op " Alice Ommen" en ze vertikten het dan ook om de post mee te geven! Geloof me, als je je naam ziet staan op post van vrienden en familie dan wordt je erg gretig en na een ontploffing gristen we de post uit hun handen en zijn weggelopen. Een half uur later zaten we al lezend weer tevreden op de dropjes te zuigen.De omgeving en lucht was een stuk beter in jaipur en we hebben ons na een mislukte poging op de fiets in het dolle verkeer dan ook in een Riksha laten rondrijden door de stad. India is niets voor ons en voor onze fietsen al helemaal niet, voor je de stad uit bent ben je al 2 keer aangereden omdat het verkeer links rijdt en al 5 keer gebumperkleeft door een Riksha die je door het verkeer willen ' wedstrijd racen' . We konden natuurlijk India niet verlaten zonder de Taj Mahal in Agra gezien te hebben, en het was wel de moeite waard! Vanuit daar zijn we naar Delhi vertrokken en zijn met blije gezichten naar Kathmandu gevlogen waar we net na Delhi de prachtig besneeuwde bergen in zicht hadden...wordt vervolgd...
Dubai 19 october 2005
Het is hier heet, zo heet hebben we het nog niet gehad: we zitten in Dubai.
Nog eerst even terug naar Iran, het lijkt al weer even geleden dat we ingesnoerd in hoofddoek en gewaad door de straten liepen, maar dat is niet zo. We hadden dus onze fietsen in Esfahan laten staan en zijn met een Zwitser en een Fransman in een VW bus meegereden richting Yazd. Wat een genot om met 2 mannen te rijden weggestopt achterin een busje met gordijntjes, niemand die op je let, tegen je praat of kijkt en het mooiste was dat we konden camperen onder de duizenden sterren (dat wil zeggen wij 2 in de bus en de 2 mannen
buiten...we hebben wel gekookt voor ze :-))
Net voor Yazd ligt " Chak Chak", hier ligt een tempel van de Zoroasterianen, indrukwekkend, maar vooral een prachtig uitzicht. Daar brandt een eeuwig vuur en is de plek waar een of andere prinses of een of andere man (er doen 2 verhalen de ronde) met een stuk hout tegen een rots heeft getikt en daar kwam dan water uit, tsja, het was mooi om te zien in elk geval.
In Yazd zaten we als 2 luxe paardjes in een origineel Iraans hotelletje, met rustige binnenplaats, in het binnenste van een oud huizen doolhof.
Bam was een lange rit (en dat voor een afgebrokkelde citadel :-), maar ondanks de aardbeving was de citadel toch mooi. Wel triest om te zien hoe de mensen daar in huisjes wonen van platen, maar alles was druk in aanbouw en het is mooi om te zien dat er in de woestijn (oase)zoveel palmbomen zijn.
Terug naar Esfahan hebben we de trein genomen (deze gaat niet sneller dan een bus maar is veel comfortabeler en minder stank). We ontmoetten een Iraans jong stel en net na zessen namen we deel aan "het breken van de vast". Moeders had lekkere dingetjes meegegeven en wij op onze beurt gaven hun Yazdse dadelkoekjes. Ze vertelfden ons dat dit pas een voorspel was en dat het echte werk pas over een paar uur zou beginnen waarbij de alles eten wat los en vast zit zeg maar. Eerlijk gezegd zien wij niet zo goed wat er zo zwaar is aan het vasten: je eet voor zonsopgang voor 2, je werkt tot 12 uur (ja, er zijn zelfs Ramadan tijden), je gaat dan dus 's middags slapen en 's avonds eet je je weer helemaal de ziekte...Het komt er op neer dat we zwaar gefrustreerd zijn omdat we in feite zelf ook mee Ramadannen, omdat je niets, maar dan ook niets mag eten en drinken op straat of in restaurantjes. Opgelucht gingen we dus door naar Dubai (we waren zo slim om de 3e klas 12 uur durende bootreis toch maar in te ruilen voor een 50 minuten durende vlucht). Maar geloof het of niet het is hier nog strikter! In Iran snoepte de mensen nog wel stiekum wat weg achterin een winkeltje en was er nog wel een kopje thee te vinden omdat we toeristen zijn, maar hier kun je gewoon het gevang er voor in.
Dubai is een relaxte en redelijk bruisende stad, maar het is hier zo heet dat iedereen van airo auto naar aircohuis rijdt en airco kantoor. Overdag is er niet zoveel te beleven, en dan kun je ook niet eens lekker een middag in de Starbucks gaan zitten. Het goede neiuws is dat we een zwembad bij ons Hostel hebben :-) Ook zit er ontbijt bij en raad eens...dat kunnen we tussen 2 en 4 's nachts nuttigen...
Esfahan (Iran) 28 september 2005
Er zijn weer nieuwe foto's! en we zitten inmiddels in Esfahan. We zijn Oost-Turkije goed doorgekomen. Het was weer even wennen op de fiets na weken van rust en de billen hadden het zwaar te verduren We waren door andere fietsers al flink bang gemaakt voor wild bijtende honden en bendes kinderen die stenen gooien, maar onderweg bleek het allemaal nogal mee te vallen. De kinderen zwaaiden gewoon terug wanneer wij al zwaaiend en "Hello" roepend de bocht door kwamen zetten. De blaffende honden (die er inderdaad gemeen en groot uitzagen) bleven goed op afstand wanneer wij luid terugblaften en met de fietspomp naar ze dreigden. Alles wel dus, na een aantal dagen fietsen en na vele checkpoints waar de soldaatjes op ons lagen te wachten met machinegeweren achter zandzakken kwamen we bij de iraanse grens. Het landschap veranderde niet echt heel erg (stenen, distels en lange lange stoffige wegen) het grootste verschil was wel die ontzettend zwetende hoofddoek in onze nek!! We hebben verder ook een warm zwart kleed aan, met daaronder ook nog eens een lange broek, pfff.. Ik heb geprobeerd om me op straat te begeven met een broek en een rokje daarover, maar die ontzettende conservatieven die kijken je aan alsof je regelrecht van de Wallen af komt en de hippe meiden uit de grote stad giebelen omdat we van die ontzettende winterpakken aanhebben. Hoe dan ook: je kunt maar het beste voor ' all the way' gaan: compleet in zwart van kruin tot sexy slipper (ik vertik het om sokken in mn teva's aan te doen met 35 graden). Ik heb een keer een broek tot boven de enkel aangehad en toen staarde iedereen vies naar mn enkels alsof er een eng beest op zat en 1 meneer vond het nodig om voor mn elegante slippertjes te spuwen...Kortom: het is nooit goed. Als je de blikken links laat liggen dan is het toch heel leuk hier: iedereen wil je helpen (dit is niet perse een voordeel) en als je het positief opvat lachen een hoop mensen naar je (Petra moet af en toe mn handen vasthouden om niet af en toe iemand te meppen). We hebben een stukje de trein genomen omdat we allebei gek werden van alleen maar woestijn als uitzicht te hebben de hele dag en we zijn even niet zo fit en werden zowaar in een coupe met mannen gezet (onze straf omdat we zo'n stennis hadden gemaakt op het station over de prijs van onze fietsen). De reden waarom we niet bij deze aardige geitenhoeders wileden zitten was niet in de laatste plaats omdat ze hun schoenen uit hadden getrokken, bovendien wilden wij met losse haren door de coupe kunnen lopen en slapen In Kashan zijn we naar een hele mooie tuin geweest, waar het lekker rustig is en naar een leuke theetent in de Bazaar, waar je heerlijk ee paar uur op een kleedje thee kan drinken (apart van de mannen weer, geen wonder dat ze zo gefrustreerd zijn). We laten de fietsen nu in Esfahan staan en doen de rest met trein en bus (zie engelse verhaal).
Istanbul, 12 september 2005
Het Iraanse visum is binnen! Ha!
Lange dagen waren het, alle bazaars afstruinen op zoek naar souvenirs voor jullie, hoofddoekjes en lange zwarte jurken (en bijpassende zwarte slippers lopend in een punt) om er voor de mannen maar zo a-sexy mogelijk uit te zien op de fiets.Volgens mij is het gelukt, maar de foto's volgen nog.
Istanbul is voor een dag of 5 een superstad: de Blauwe Moskee met lichtshow er op en eraan in 5 verschillende talen en tinten, Aya Sofia, de Kruiden Bazaar met de mooie kleuren en vruchten die het libido zouden moeten verhogen...
De Hamam was toch wel het opmerkelijkste wat we hebben gezien. We hadden in gedachte om lekker een uur gemasseerd te worden en lekker te badderen na 4 maanden van huis te zijn, maar het bleef beperkt tot een uitgebreide sop beurt: we lagen op een hete plaat met een vrouw of 15 en om ons heen dwarrelden 5 pittige dames met een afgezakte string en meestal geen topje (die het niet hadden hadden het beter wel aan kunnen doen). We moesten op de plaat gaan liggen en er werd een berg schuim gecreeerd en grondig werden we gescrubd met de blote hand (de aangekoekte zonnebrand en bruine huid kwamen er meoiteloos van af). Ze waren niet bepaald zachtzinnig en lieten geen plekje ongewassen.
We hebben hier liters thee gedronken op hele leuke plekjes en de Dervish gekeken die hun Folklore dansjes uitvoerden voor de touristen. Eigenlijk zijn het spirituele dansen uitgevoerd door mannen in het wit, begeleid door een gitaartje en een fluit, maar dat haalden we er heeel eerlijk gezegd niet echt uit.
Verder bestonden onze dagen uit het aanvragen van het Visum en het op de kop tikken van nieuwe fietsbanden (deze waren zoekgeraakt toen we eens een keertje besloten een vlucht te nemen met alle frustraties van dien). Ook zijn we tot 3 keer toe van slaapplaats veranderd, we kregen onze dagen wel gevuld. Maarrr, we zijn blij dat we hier nu weer vertrekken!
We hebben nieuwe foto's om te bekijken en we hebben ook een nieuwe "rubriek" gemaakt (zie in het menu hierboven) genaamd "echte brieven" alwaar we de adressen bijhouden waar de heuse post heen kan worden gestuurd...
Liefs, Petra en Alice
Athene, 19 juli 2005
Het is hier snikheet mensen, niet gewoon een beetje lekker warm zoals in Spanje (hebben we in de Telegraaf gelezen) nee hier is het NOG veel heter. De banden plakken aan het asfalt (banden zijn trouwens totaal versleten inmiddels) en het water verdampt zo'n beetje onze camelbags uit.
De eerste week van juli kwamen we met de boot aan in Igoumenitsa in het Noorden van Griekenland. We hadden het plan opgevat om vanaf daar naar Albanie te fietsen en dan via Macedonia en Bulgarije weer terug naar Griekenland. Alleen hadden we de hitte een heel klein beetje onderschat...Twee uur fietsen later waren we pas een kilometer of 20 verder en zwommen de zwarte vlekken voor onze ogen. Het eerstvolgende dorpje was nog 50 km verder en zo besloten we al snel dat we verslagen waren en keerden om. Binnen 15 minuten stonden we weer onderaan de berg in Igoumenitsa...
We fietsten in de 2 weken die volgden langs de Westkust via Lefkas en Ithaka en bij Patras sloegen we links af en volgden de kust richting Athene via Delphi en Thebes. Het ging allemaal heel langzaam, slechts 30 tot 50 km per dag hebben we gefietst, vanwege de hitte dus. We volgen een strak schema; 's ochtends om 5 uur opstaan en in de ochtendschemer fietsen tot het rond half 10 niet meer te harden is, dan stoppen we dus. De route was heel mooi, met veel bergen en mooi uitzicht over zee, bloemen langs de weg en ook veel dorre vlaktes. In Ithaka groeit er overal salie en dat ruik je dan, heerlijk! Er liggen ook overal dooie beesten op de weg te stinken; schildpadden, slangen, egels, dassen, jakhalzen(!), en de gebruikelijke huis en tuin beesten katten, honden, musjes enzo. Levend hebben we ze nog niet gezien helaas:-)
De oude stenen in Delphi en Athene zijn leuk om te zien, maar je hoeft er niet voor om te fietsen laten we maar zeggen. Het plan is nu om een maandje te eilandhoppen in de cycladen en dan via Istanbul Turkije in. Heel veel zin in, vooral zin in lekker zwemmen in de zee. Kijk maar eens naar de nieuwe foto's!
Liefs, Petra en Alice
Italie, 20 juni 2005
De reis is nu tot Vaticaanstad gekomen. We zijn een paar dagen verbleven tussen de kippen en de pauwen in een ' Agriturismo' . We hadden daar een kamertje en diner was ook inbegrepen, dat was dus een flink 6 gangen maal met een hoop wijn. We hebben "oma" nog even geholpen met de vaat van de hele dag (er was ook nog een grote Yoga-groep), want een mensje van 80 kun je dat niet laten doen, vonden we. Zo gezegd zo gedaan.Wij de schorten voor en alles gestructureerd er door heen gewerkt (een paar weken als afwashulpje gewerkt te hebben kwam nu van pas) toen de vaste ("jonge") afwas-juffrouw op kwam dagen...maar goed, de flessen wijn werden ons mooi kwijt gescholden. Je kunt overigens beter naderhand een keuken zien als ervoor.
Daarna door Florence en daar een paar dagen verbleven op een camping op een berg die mooi over de stad uitkeek. Daar ontmoetten we de eerste "mede-fietsers" die naar Rome fietsten. Vreemd hoe sommige Nederlanders op reis elkaar met alle macht willen negeren, maar ook hele gezellige praatjes onderweg gehad, je ziet de Nederlandse fietsers al op 1 km afstand (een net iets te blij gezicht en Vaude fietstassen, net als wij eigenlijk).
Ik heb daar in een 2 uur lange rij gestaan om de "Uffizi" in te komen, waar 15 en 16 eeuwse schilderijen hangen. Petra was zo slim om een cafeetje in te duiken. Door naar Siena, wat echt een hele mooie stad is, een heel indrukwekkend plein met oude huizen, wat eigenlijk mooier is dan een museum in (en je hoeft niet in een lange rij).
Nu zijn we een paar dagen in Rome. We dachten het perfect georganiseerd te hebben: we hadden 3 dagen B&B geregeld via een bureautje. We waren al blij, want de hostels zaten al aardig vol. Komen we daar aan blijkt dat er wel ergens een garage (om de fietsen te stallen) is 10 straten verderop, maar daar moesten we dan voor betalen. Daar konden we op zich wel mee leven...We lopen het appartement van de juffrouw in en worden naar onze overnachtings-plek gebracht: een rustieke kamer in het appartement van haarzelf en we moesten van dezelfde (roze) badkamer gebruik gaan maken. Het terras en keuken die voor gezamelijk gebruik zouden zijn, waren dat toch niet, dus toen we de financien gingen afhandelen probeerden we met zn tweeen alles bij elkaar te bedenken waarom we daar toch maar niet wilden blijven. We hebben het maar op het ontbreken van een fietsenstalling gegooid. We zijn onder luid protest (van beide kanten) weer de fietsen opgestapt op zoek naar een beter onderkomen waar we de douche niet hoefden te delen met een onbekend stel en een tikkeltje meer privacy.
Gisteren had ik mijn eerste Opera ervaring! We hadden kaarten voor 'Thaﳧ in het grootste Opera gebouw van Rome, super mooi, het gebouw van binnen alleen al! De Opera zelf duurde 5 uur, we hebben het 4 uur volgehouden :-) toen begonnen de buikjes te knorren en we wisten toch al hoe het zou aflopen (hahaha).
Nu staan we voor Vaticaanstad en zien een rij die 3 keer rond de stad gaat...we wachten af totdat de rij geslonken is. Het volgende plan is wellicht Napels/Pompei, daar hebben we ook al veel zin in.
Heel veel liefs van Alice en Petra.
Zwitserland 19 mei '05: Soooooo! We hebben de tent opgezet aan een prachtig meer boven in Italie en we liggen daar nu de hele dag in de zon. Ik heb net het weerbericht gezien en er staat voor de komende 4 dagen een 'Cielo sereno' op het programma. Dat klinkt erg vriendelijk en er staat een zonnetje bij, dus het zal wel goed zijn.
Even rusten dus, want we hebben aardig wat gefietst. Zwitserland was prachtig, er was frisse lucht, fris bier, frisse chocolaatjes, frisse alpen met echte sneeuw erop, de bloemetjes groeien er overal langs de weg en koeien lopen vriendelijk langs te bellen (hoor maar). Het was soms buffelen, maar als je dan boven op zo'n pas staat tussen de sneeuw, veeg je het zweet van je voorhoofd, kijk je om je heen en denk je "Ben ik hier echt helemaal met de fiets gekomen?" Aan de gezichten van anderen op het het terras te zien denkt iedereen dat. Eigenlijk viel het best mee, maar achteraf gezien is het niet te geloven, een onwijze ervaring.
Naar beneden fietsen is natuurlijk het leukst, want dat gaat lekker snel, even voor de liefhebbers: bergopwaarts kruipen we bij snelheden van 5 tot 12 km per uur, maar de passen af snoeien we met 30 tot 60 km per uur de bochten door... Eergisteren vlogen we dus letterlijk Italie binnen en het landschap veranderde meteen. Niks houten chaletjes en roze wangetjes, maar fonteinen, watervallen, oude stadjes en mensen die buiten pizza eten.
We fietsten langs het Como meer en dat was een fantastisch mooie route met ongelooflijk uitzicht. Gisteren hebben we 90 km door industriegebied gefietst, en dat was dan weer wat minder. Maar ja alles in de zon dus en dan is het goed. Het goeie nieuws is ook dat we foto's hebben nu trouwens, dus ga maar snel kijken.
Heel veel liefs, Kus van Alice en Petra.
Luxemburg 12 mei 2005: We zijn na een goede warm-up in de Ardennen in Luxemburg aangekomen, nou en daar begonnen de steile bergen pas echt goed. Gister bijna 60 km gefietst naar Luxemburg stad, en het was goed pittig, maar er moet dan ook geoefend worden voor het echte werk: Zwitserland.
Hiervoor zijn we in Durbuy geweest, het is weinig camperen met deze kou, dus helaas (:-) zijn we aangewezen op de hotels. Ome Harry is nog langs geweest en we hebben flink doorgezakt met 'Chouffjes' (we wilden het Chouffe-feestje toch niet helemaal missen), misschien wel een van de laatste keren voorlopig. De weg hier naartoe is wel echt prachtig, mooie weilanden en bossen en oude gebouwen en we kijken zelfs naar vogels. Luxemburg is een leuke stad, met mooie gebouwen, we blijven hier een paar dagen en dan gaan we ons prepareren voor Zwitserland en Italie. We hebben al een paar naturisten campinkjes uitgezocht, zodat de kleren lekker kunnen drogen en we niet alleen maar met hele bruine benen terug komen ;-) Het is trouwens verbazingwekkend dat we helemaal geen zadelpijn hebben...misschien komt het omdat we zovaak afstappen om energievoer te nuttigen en rek-en-strek oefeningen doen. Hoewel, de spierpijn komt nu vandaag voor het eerst in de bovenbenen opzetten, maar we gaan het dan ook rustig aandoen vandaag, beetje Internetten en koffietjes drinken, dat hebben we wel verdiend :-)
Luik 10 mei 2005: nou het gaat langzaam op de fiets. We zitten nu in Luik de eerste dag tot Waalre gegaan en daar ons galgenmaaltje gekregen van Suzanne en geslapen in een echt bed. En pas de tweede dag in Belgie. Toch ziet het er dan in het begin nog niet echt uit als buitenland en iedereen spreekt ook gewoon nog nederlands...
Maar goed die avond meteen een marine maaltijd naar binnen geslobberd, Boeuf Bourgignon (met dank aan Nicky en Sharon), het zag eruit of iemand het al had opgegeten uitgekotst, opgedroogd en in een zakje gestopt, maar het smaakte heerlijk. Volgende ochtend hetzelfde verhaal maar dan havervlokken mueslipap. Zo die zitten erin. Gisteren ging het regenen, ja het is erg jammer dat de batterijen van de camera op zijn anders hadden we een kiekje kunnen laten zien met ons op de fiets in poncho met fietsregenlaarsjes aan (met dank aan Regine en Jits) Een waar genot voor het oog mag ik wel zeggen. Goed, morgen richting de Ardennen voor het echte werk, het gaat best goed met het fietsen, de kuiten worden al breder en bergop gaat het steeds makkelijker. Nou doei! De volgende keer wat exotischer nieuws hopen we...
Den Bosch 30 april 2005: Kijk eens aan, een website! Het duurde even, maar dan heb je ook wat. Er staat nu eigenlijk nog niets op, maar dat komt later. We zijn tenslotte nog niet eens vertrokken! Er is wel nieuws; We hebben eindelijk een huurder gevonden, ALice is terug in het land en Petra heeft haar rijbewijs gehaald (yes!) dus dat is geregeld.. Nu nog inpakken en op Koninginnedag vertrekken we. Dan duurt h natuurlijk nog Daaaagen voordat we het land uit zijn... Maar goed hou deze site dus in de gaten, want er komen allemaal coole dingen op: Foto's, verhalen enzo;je kunt nu zowieso de links al gebruiken... Tot snel!
bravenet.com